داستان عاميانه‌ نه چندان مودبانه‌اي در ديار ما رايج است كه : "مردي در راهي مي‌رفت و به غفلت صدايي از آن خارج شد. گفت بسوزه پيري! و چون نگاهي به اطراف خود انداخت و كسي را نديد، ادامه داد؛ خودمونيم، من در جواني هم متاعي جز اين نبودم!"

مي‌گويند؛ ما ايراني‌ها به هنگام شرايط سخت و دشوار به هم مي‌تازيم مانند ورزوهايي كه به هنگام شخم زمين در سربالايي تند، به همديگر تنه مي‌زنند.

گمان من اما اين است كه تاختن ما ايراني‌ها به يكديگر مختص شرايط سخت و دشوار نيست، در دوره‌هايي كه شرايط سهل و آسان بوده و يا سوركوي اميدي هم سر زده است، اخلاق ما بهتر از زمان سختي و دشواري نبوده است!

به نظرم نمي‌رسد نخبگان هيچ سرزميني به اندازه ايران، در دوره هايي كه مكتب، ايدئولوژي يا انديشه‌اي فضاي غالب جهاني را پر مي‌كند و مد روز مي‌شود، به حمايت پر حرارت و قاطع از آن برخيزند و يك ريز از ضرورت پياده شدن آن در عمل سخن بگويند.

مدهاي گذشته البته هيچكدام منادي و مدافع نرم خويي و مداراجويي و تحمل نبودند كه امروز بتوانيم شوخ نابردباري و تندخويي آنان را به روي حاملان ديروز آنها آوريم هر چند كه در گاه درماندگي راهي جز به سخره گرفتن آنها نيز نمي‌يابيم.

انديشه غالب و مد امروز اما حقوق بشر و دمكراسي است كه اگر ديگر ملت‌هاي جهان سوم خواهان آنند، ما ايرانيان عاشقش هستيم و برايش لهله مي‌زنيم. اما اي كاش به جاي اين همه لهله زدن‌هاي رمانتيك، گامي در عمل به سوي كعبه آمالمان بر مي‌داشتيم.